واژه ای که تمام نامردی های دنیا را به من آموخت..

آموخت به من...

بی احساس بودن را..

اعتماد نکردن را...

درخود شکستن بی صدارا..

متنفر شدن از بدن خود را...

آرزو به دل مانده ام..

آرزوی دوستی که مرد باشد نه نر.....

تکیه بر سینه هایی که به بدنم فکر نکند..

اشک هایم را پاک کند..

در آغوشم بگیرد و مرا از این دنیا نجات دهد..

این نهایت آروزیم است..

مردی که در آغوشش آرام گیرم و جان دهم...

+این متنو خودم گفتم..

+خیلی حالم بده..خیلی بدم..

+دیروز یه اتفاق بدی افتاد..داره لهم میکنه..

+مهدی آهنگ وبت حالمو بدتر کرد..

+هه..گناهم بودن و بودن وپاکی..